Στο σεντούκι της ψυχής μου" - Ευθυμία Αθανασιάδου

Το τελευταίο σας βιβλίο κυκλοφορεί με τον τίτλο «Στο σεντούκι της ψυχής μου». Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για αυτό;
Το σεντούκι είναι ένα βιβλίο για την ψυχική δύναμη που έχει ο άνθρωπος.Μέσα από την ιστορία της Αρετής μεταφερόμαστε στην μεταπολεμική περίοδο της Ελλάδος και συγκεκριμένα τη Μακεδονία και τη Θράκη.Μαζί της ταξιδεύουμε στην Ξάνθη ,βιώνουμε τη φτώχεια όπου μεγάλωσε,ζεσταινόμαστε μεσα σε μια καλύβα με ένα μαγκάλι και βλέπουμε τον αποχωρισμό στην πιο τρυφερή ηλικία από τη μάνα της.Μεταφερόμαστε στην Καβάλα στην αναζήτηση των μοναδικών εν ζωή συγγενών της περιφερόμενοι στις λασπωμένες γειτονιές της παλιάς πόλης.Εκεί βλέπουμε να τη χτυπάει και πάλι η μοίρα αφήνοντάς της ανεξήτηλα σημάδια τα οποία και θα καθορίσουν το μέλλον της.Κυνηγημένη φευγεί για την πόλη των Σερρών όπου θα δουλέψει στα Καπνομάγαζα.Εκεί η ζωή της δείχνει επιτελους το καλό της πρόσωπο και της στελνει φύλακες άγγελους που θα τη προστατεύουν μέχρι τέλους.Από κεί και πέρα το ταξίδι της Αρετής, μας φτάνει ως τα αστέρια ,αφού η μοίρα της χαρίζει όλα αυτά που της στέρησε τόσοα χρόνια.

Ο κεντρικός σας χαρακτήρας, η Αρετή, έχει δικά σας χαρακτηριστικά; Μοιάζετε;

Η Αρετή στο βιβλίο περπατάει –και οχι τυχαία-σε μονοπάτια που έχω περπατήσει κι εγω ως παιδί.Αρχικά μέσα από την πορεία της περιγράφω γειτονιές που πέρασα τα παιδικά μου χρόνια ,μυρωδιές που έχω από τότε και γεύσεις που μένουν ακόμη και τώρα στα χείλη μου.Από χαρακτηριστικά,το γεγονός πως αγαπάει το διάβασμα και δεν τα παρατάει ακόμη και στα πιο δύσκολα ,είναι και χαρακτηριστικό δικό μου,αφού κι εγω ως παιδί συνδίαζα σχολείο και εργασία.Από κει και πέρα τον χαρακτήρα της Αρετής τον έχτισα πιο ανθεκτικό και καλοσυνάτο από ότι συνηθίζει άνθρωπος να έχει,οχι πως δεν υπάρχουν,αλλά βέβαια σπανίζουν και ειδικά στη σημερινη εποχή.Αυτό το έκανα για να τονίσω πως όποιος πορεύετε στη ζωή του με αρετή ,πείσμα και καλοσύνη η ζωή του ανταποδίδει το καλύτερο χαμόγελό της.

Τι ξεχωρίζετε στο βιβλίο αυτό σε σχέση με τα άλλα που έχετε κυκλοφορήσει; Και ποιο από όλα είναι αυτό που θα λέγατε αγαπημένο σας αν έπρεπε να επιλέξετε;


Το κάθε βιβλίο που γράφω προσπαθώ να είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα.Σαφώς όμως όλα έχουν την προσωπικότητα του συγγραφέα μέσα,έτσι ώστε να αφήνουν το στίγμα τους στη λογοτεχνία.Το σεντούκι ξεχωρίζει από τα δύο προηγούμενα αφ’ενος από το χρόνο που εξελίσσεται και αφ’ετέρου από την ίδια την ιστορία του βιβλίου η οποία δεν έχει σχέση με τα υπόλοιπα.Όσον αφορά το πιο αγαπημένο μου,θα πω πως δεν μπορώ να ξεχωρίσα κάποιο,γιατι όσο κλισέ κι αν ακουστεί,όλα είναι παιδιά μου,όλα έχουν κάτι από την ψυχή μου μέσα.

Από πού αντλείτε την έμπνευση σας; Γράφετε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας;

Η έμπνευση έρχεται από οπουδήποτε.Από μια ιστορία που θα μου αφηγηθεί κάποιος,από μια προσωπική μου εμπειρία,από μια ταινία,ακόμα και από ένα στίχο ενός τραγουδιού η μια μελωδία που θα με αγγίξει...Συνηθίζω να γράφω πολύ νωρίς το πρωί ,όπου όλα γύρω μου είναι ήρεμα.

Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο συγγραφέα που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα στον χώρο της γραφής και του βιβλίου;

Θα συμβούλευα τον νεα συγγραφέα αυτό που θα συμβούλευα οποιοδήποτε νέο σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα.Να αγαπάει αυτό που κάνει,να έχει μεράκι για αυτό και να προσπαθεί να αφήσει κάτι αξιόλογο πίσω του.Μόνο έτσι θεωρώ πως κάποιος είναι επιτυχημένος σε ότι επιλέγει να κάνει.

Ετοιμάζετε κάτι νέο αυτή την περίοδο;

Έχω ήδη ετοιμάσει το τέταρτο βιβλίο και βρίσκεται στον εκδοτικό μου οίκο αναμένοντας για εκτύπωση.Αυτό το διάστημα γράφω επίσης τη συνέχεια του πρώτου μου βιβλίου, «Για όσα δεν μιλήσαμε ποτέ»..

Βιβλίο | της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι, σύννεφο έβαλαν γιορντάνι….

της Δήμητρας Σαμαρά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Με αφορμή το SURVIVOR: Πως μας «καθοδηγεί» η TV…

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Μετρώντας τις μέρες μας

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το θέατρο στους μαθητές

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Προκλητή ζήτηση υπηρεσιών υγείας στην Ελλάδα και προτάσεις αντιμετώπισης της – Περικοπές στην πρωτοβάθμια υγεία ή εξοικονόμηση πόρων;

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δάσος και ενέργεια και Γιατί λύματα;

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Γαλλικός Ρομαντισμός και Φιλελληνισμός

του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, διαχειρισιμότητα του δημόσιου χρέους και βιωσιμότητα της χώρας

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δημοσιονομική κρίση χρέους, τραπεζικό σύστημα και πολιτικο-οικονομικές ελίτ

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Μια γιορτή επαναπροσέγγισης των πολιτισμών στα ερτζιανά κύματα στις Σέρρες

της Unesco Σερρών

Περί ευρωζώνης, εθνικών νομισμάτων και άλλων τινών

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

2017 Διεθνές Έτος Βιώσιμης Τουριστικής Ανάπτυξης

της Unesco Σερρών

Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Υγροβιότοποι, για μείωση του κινδύνου των καταστροφών

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Στιγμές της πόλης

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Στερητικό σύνδρομο εξουσίας

του Παναγιώτη Κοτρώνη

«Το τάγμα που τραγουδάει…»

της Δήμητρας Σαμαρά

Εύκολη προφητεία

του Αθανάσιου Μπόϊκου

΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αδιόρθωτοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται

του Αθανάσιου Μπόϊκου

ΤΑΡ, «νεοοθωμανισμός» και εθνικό συμφέρον

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ταινία Εκείνη

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Πλάθοντας ευτυχισμένα παιδιά

του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Η Μυστική Λέσχη του Πάμπλο Λαρέν

13/01/2016

Άρθρο της Unesco Σερρών

 
Σινέ - Κρόνιον - 19:30

Αργυρή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου 2015
 
Μια ομάδα ιερέων διαφόρων ηλικιών ζουν σε ένα σπίτι μιας παραθαλάσσιας πόλης της Χιλής. Προσπαθώντας να εξιλεωθούν για τις αμαρτίες τους, περνούν ασκητικά τη ζωή τους, κάτω από το άγρυπνο μάτι μιας καλόγριας. Η ήσυχη καθημερινότητα τους διακόπτεται όταν ένας νέος ιερέας καταφθάνει στο σπίτι. Μαζί του φέρνει το παρελθόν που ο καθένας τους ξεχωριστά θεωρούσε ότι έχει αφήσει πίσω. Ένα απρόβλεπτο γεγονός σύντομα θα ταράξει την εύθραυστη πραγματικότητα τους ...
 
Για την ταινία:
 
Η τελευταία ταινία του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη Πάμπλο Λαραΐν (Νο, μετά τη σφαγή) που δημιουργήθηκε με απόλυτη μυστικότητα στην Χιλή, κατέκτησε την Αργυρή Άρκτο- Βραβείο της Επιτροπής, στο 65ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου. Με καυστικό χιούμορ και τολμηρό σενάριο ο σκηνοθέτης παρουσιάζει την υποκρισία και διαφθορά της Καθολικής Εκκλησίας. Η ατμοσφαιρική αλλά και γεμάτη ένταση ταινία συστήνει μια διαφορετική «Λέσχη» και με ρεαλισμό και ευθύτητα κάνει ένα πολιτικό, κοινωνικό και θρησκευτικό σχόλιο.
 
Κατά τη διάρκεια της βράβευσής του στο Βερολίνο ο Λαραΐν αναφέρθηκε στον φανατισμό γύρω από την ιδέα της θρησκείας που κάνει ανθρώπους ακόμα και να σκοτώνονται γι 'αυτήν, ελπίζοντας πως κάτι τέτοιο θα σταματήσει.
 
Βραβεία / Συμμετοχές:
 
Επίσημη Υποψηφιότητα της Χιλής για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 2016
Αργυρή Άρκτος, Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής, 65ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου του Όστιν 2015
Υποψήφια για Βραβείο Καλύτερης ταινίας, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγο το 2015
 
Κριτικές:
 
Λυδία Γαληνού -  FLIX: Πέντε άνθρωποι, τέσσερις άντρες και μια γυναίκα, ζουν μαζί σ 'ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Καθαρίζουν, μαγειρεύουν, περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους εκπαιδεύοντας τον σκύλο τους, που παίρνει μέρος σε αγώνες, κερδίζει και τους φέρνει ένα σωρό λεφτά. Αυτοί οι πέντε άνθρωποι δεν είναι τυχαίοι: είναι άνθρωποι του Θεού, καθολικοί ιερείς και μια καλόγρια, που δεν ασκούν πια το λειτούργημά τους. Γιατί έχουν όλοι αμαρτήσει. Ο ένας βίαζε ανήλικα αγόρια, ο άλλος πουλούσε βρέφη σε ζευγάρια εν αγνοία των βιολογικών γονιών, ο άλλος καρπωνόταν χρήματα του στρατού, εκείνη χτυπούσε το κοριτσάκι που υιοθέτησε από την Αφρική. Ανθρωποι του Θεού και της Καθολικής εκκλησίας, παλιάς και «νέας». Οι οποίοι, αντί να κατηγορηθούν ανοιχτά και να καταδικαστούν, να φυλακιστούν, εκθέτοντας έτσι την Εκκλησία, τοποθετούνται σε σπίτια-κρυφές φυλακές, όπου ζητούν συγχώρεση, ή απλώς στοιχηματίζουν σε σκυλιά. Παλιά εγκλήματα, νέες τιμωρίες.
Ο Πάμπλο Λαραΐν, μετά το πολιτικό κατηγορώ του «Όχι», στρέφεται εναντίον της διαιώνισης της Καθολικής «άφεσης αμαρτιών», με τρόπο μαύρο όσο η πιο σκοτεινή συνείδηση ​​και κυνικά χιουμοριστικό, όσο χρειάζεται για ν 'αντέξεις να πεις και ν' ακούσεις. «Ο Θεός είδε ότι το φως ήταν καλό και το χώρισε από το σκοτάδι», παραθέτει ο Λαραΐν τη Γένεση στην αρχή της ταινίας. Μόνο που όπως ο Θεός δεν μπόρεσε, έτσι κι η εκκλησία δεν μπορεί: σκοτάδι είναι τα πάντα και το φως τυφλώνει.
Η νέα Καθολική εκκλησία, του Πάπα Φραγκίσκου και της μοντέρνας σκέψης, έρχεται μέσα στην ταινία με «αγγελιοφόρο». Οταν ένα θύμα της σεξουαλικής βίας ενός από τους κατοίκους του σπιτιού απειλήσει να φέρει την αλήθεια του «τακτοποιημένου» σπιτικού στην επιφάνεια, ένας Ιησουίτης ιερέας - ψυχαναλυτής μπαίνει στην κατοικία και ξεκινά μια έρευνα, σαν ντετέκτιβ, για να ξεσκεπάσει το κακό και, μετά, να το σκεπάσει πιο αποτελεσματικά, πιο περιποιημένα, με σύγχρονα άλλοθι και «θεραπείες». Τα εγκλήματα δεν μπορούν ν 'αποκαλυφθούν στον κόσμο, γιατί αυτό θα θέσει σε κίνδυνο την Εκκλησία. Αυτό που χρειάζεται να γίνει, είναι απλώς να βρεθεί μια άλλου είδους, πιο μοντέρνα, μετάνοια.
Ο Λαραΐν σκηνοθετεί την ταινία του, ήδη πρόταση της Χιλής για το Ξενόγλωσσο Οσκαρ, με την πομπώδη υφή των ίδιων των παθών της Εκκλησίας: δραματική μουσική, έντονα ξεσπάσματα, προσποίηση, ειρωνία, πρωινά πλάνα με φως θαμπό, όπου τίποτα δε φαίνεται ξεκάθαρα, νυχτερινά πλάνα όπου όλα και όλοι δείχνουν το πρόσωπό τους, στο σκοτάδι. Γιατί το φως και το σκοτάδι δε χωρίζονται, είναι ένα. Οπως και η παλιά Καθολική Εκκλησία με τη Νέα, δε χωρίζονται, η μια γέννησε την άλλη που την περιποιείται σα μητέρα. Η «καταγγελία» της ταινίας είναι εκκωφαντική, κατά στιγμές υπερβολικά παθιασμένη, σε μια καθολική απόρριψη, ντυμένη με σάτιρα. Κι αν το μέτρο της ξεφεύγει κατά στιγμές, το αποτέλεσμα είναι απόλυτα πετυχημένο: με την προτεινόμενη τιμωρία, κάθε αμαρτία ξεπλένεται. Το ζήτημα είναι ποιος επιβάλλει την τιμωρία. Δυναμικός σκηνοθέτης, τολμηρός στο σενάριο και στην εικόνα του, ο Λαραΐν δε διστάζει να ρίξει όλους του τούς ήρωες στην κόλαση. Χωρίς σωτηρία. Αλλά με ένα αιχμηρό σινεμά, έτοιμο για πυρετώδεις συζητήσεις και βραβεία. (FLIX)
 
Φοίβος ​​Κρομμύδας - Popaganda: Μια από τις ταινίες που κέντρισαν το ενδιαφέρον του κοινού στις Νύχτες Πρεμιέρας φέτος ήταν η Μυστική Λέσχη (El Λέσχη) του Pablo Larrain. Η στροφή του ενδιαφέροντος προς τη μεριά του ήταν αναμενόμενη αν αναλογιστούμε ότι είναι ο ίδιος σκηνοθέτης που το 2012 κριτίκαρε με κεφάτο τρόπο τη δικτατορία του Πινοσέτ στη Χιλή, οπότε όσες προσδοκίες περί άλλης μιας ψυχαγωγικής αλλά πολυεπίπεδης ταινίας θεωρούνται δικαιολογημένες. Είναι και πρόσφορο το έδαφος για μια σουρεαλιστική κριτική στη θρησκεία, οπότε ίσως να τον δούμε να οργιάζει. Ήταν, όμως, ευχάριστη σαν εμπειρία?
Μιλώντας προσωπικά και δεδομένων των δικών μου σημείων ανοχής, όχι, δεν τη θεώρησα ούτε λεπτό ως κάτι που θα έβλεπα για ποιοτικό μα συνάμα εύληπτο κινηματογράφο. Μπορεί να αναγνωρίζω τις γενναίες δόσεις μαύρου χιούμορ με τις οποίες έθρεψε το σενάριό του, αλλά θεωρώ πως είναι μια εμπειρία που συναισθηματικά και νοηματικά σε καταβάλλει. Προσφέρει άπλετο κυνισμό σχετικά με τη φύση της θρησκείας και της πίστης και δε συγχωρεί κανέναν. Μα κανέναν. Και όσες εμπνευσμένες ατάκες και αν υπάρχουν για να δίνουν στιγμές σχεδόν ευχάριστες, ο κόσμος δε θα σταματήσει ποτέ κατά τη διάρκεια της μέρας να είναι τυλιγμένος σε αυτό το σχεδόν βρετανικό γαλάζιο της θολής ομίχλης, το οποίο αντικαθίσταται από τα άσχημα κίτρινα νυχτερινά φώτα και το άρρωστο χρώμα που εκπέμπουν.
Σε ολόκληρη τη διάρκεια της ταινίας, το στοιχείο της πρόκλησης δε σταματά να υφίσταται. Και όσο αστεία ακούγεται στην αρχή της ταινίας μια αρκούντως περιγραφική κραυγή με θέμα την παιδεραστική περίπτυξη, όσο περνάνε τα λεπτά και οι ιστορίες βγαίνουν στη φόρα, τόσο αρχίζουν να ενοχλούν με την ανατριχιαστική τους φύση. Δε βοηθά σχεδόν καθόλου, επίσης, το γεγονός πως οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες δε δείχνουν να έχουν καμία διάθεση μετάνοιας σε σχέση με τα πεπραγμένα τους και τα μόνα κριτήρια που τους οδηγούν στο ευλαβές φαίνεσθαι (γιατί για το είναι ούτε λόγος) είναι απόλυτα ιδιοτελή. Από την άλλη, οι απόλυτα ευλαβείς και βασανισμένοι άνθρωποι, δε βγαίνουν ποτέ ασπροπρόσωποι, συνεχίζοντας να αποτελούν θύματα καταδίωξης τόσο από τον περίγυρο όσο και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Όταν, δε, πλησιάζουμε στο τέλος, εκεί είναι που θα περάσουμε στον απόλυτο ζόφο. Που η όποια ελπίδα για δικαιοσύνη θα αρχίσει να εκλείπει. Και έστω ότι υπάρχει μια δόση νέμεσης στο τέλος, δε θα είναι αρκετή ώστε να φωτίσει τις θαμπές ακτές της παραθαλάσσιας πόλης. Η μουσική του Arvo Part πρώτη φορά ακούγεται τόσο ειρωνικά χρησιμοποιημένη, το σημαινόμενό της τόσο αντεστραμμένο σε σχέση με το τι πραγματικά πρεσβεύει.
Επιπλέον, οι βασικοί χαρακτήρες, παρά την έλλειψη ρεαλισμού που τους διακρίνει, δε σταματούν να είναι ολοκληρωμένοι, έστω στο βαθμό των συμβόλων που αντιπροσωπεύουν. Οι λιποτάκτες (εκτός του ενός που είναι χτυπημένος από άνοια) είναι πραγματικά καθάρματα -με επιφύλαξη για τον Πάτερ Vidal, ο οποίος ενδεχομένως να είναι ο άνθρωπος που ήλπιζε να βρει καταφύγιο και τελικά αφομοιώθηκε- και όχι καρικατούρες. Ο Γκαρσία εκπροσωπεί την υποθετικά πραγματική όψη της θρησκείας, όπως θα έπρεπε να είναι, ενώ ο Sandokan ξεκινά ως ο σαλός αποδιοπομπαίος τράγος που αναζητά την κάθαρση, για να αφήσει υπόνοιες ένταξης σε ένα σύστημα που αρχικά του προκαλούσε προβλήματα. Εξαιρετικά ερμηνευμένοι, δίνουν σάρκα και οστά στο σουρεαλιστικό σύμπαν που αναρωτιέται σχετικά με την πραγματική φύση της θρησκείας. Που εντάσσει με βλάσφημη αλλά ταιριαστή και ίσως γνήσια θρησκευτική διάθεση παραλλαγές εικόνων όπως της Πιετά στο σύμπαν του.
Θα την ξαναέβλεπα? Πιθανότατα όχι, η μια φορά ήταν υπεραρκετή προκειμένου να αφήσει το στίγμα της και να εκκινήσει το ρου του στοχασμού που επιδιώκει. Ωστόσο, αυτό δε σημαίνει πως ενδεχομένως κάποιος άλλος θα εξακολουθεί να την αναζητά ακόμα και μετά το τέλος της. Ίσως η καλύτερη μέχρι στιγμής του Larrain, με επιφύλαξη. (POPAGANDA)

Unesco Σερρών

Πληροφορίες άρθρου:

προβολές

Αρέσει σε 2 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

15/02/2017 | Μια γιορτή επαναπροσέγγισης των πολιτισμών στα ερτζιανά κύματα στις Σέρρες

07/02/2017 | 2017 Διεθνές Έτος Βιώσιμης Τουριστικής Ανάπτυξης

18/04/2016 | Αποτελέσματα διαγωνισμού ζωγραφικής για την Διεθνή ημέρα κατά του ρατσισμού της UNESCO

18/02/2016 | Από πού ξεκινάει η λογική των Αναπτυξιακών Στόχων;

01/02/2016 | ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ «UNWTO AWARDS FOR EXCELLENCE AND INNOVATION IN TOURISM 2016»

17/12/2015 | Τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες των μεταναστών

15/12/2015 | 45 Χρόνια

10/12/2015 | Προώθηση των προϊόντων του βουνού για μια καλύτερη ζωή

08/12/2015 | Πρόγραμμα της Κινηματογραφικής Λέσχης Σερρών Στιγμές Της Πόλης

30/11/2015 | Ξεκινώντας με την ποιότητα στην εκπαίδευση. Πάμε στην ώρα 0!

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
Πρέπει να συμπληρώσετε το είδος του επαγγέλματος που ψάχνετε

1383 | 

Η πόλη των Σερρών καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς υπό τον Μπεηλέρμπεη Τιμουρτάς εβδομήντα χρόνια πριν από την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Η πρώτη κατάληψη της πόλης από τους Τούρκους είχε πραγματοποιηθεί στα 1375 ή 1373 όπως αναφέρει ο ιστορικός Ευάγγελος Στράτης.

1924 | 

Ο Πρόεδρος της κοινότητας Νιγρίτης Γεώργιος Κανδύλας προκηρύσσει μειοδοτική δημοπρασία για την ανάληψη του ηλεκτροφωτισμού της κωμόπολης και την εκμετάλλευση των εγκαταστάσεων δια μία 10 ετία.

1926 | 

Στην αίθουσα του κινηματοθέατρο «Πάνθεον» οι Σερραίοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τη «Μεγάλη μουσική συναυλία δοθισομένη υπέρ του ορφανοτροφείου Σερρών τη διοργανώσει κ. Μακρίδου & τη ευγενή συμπράξει της Μανδολινάτας «Απόλλων», που σημειώνει μεγάλη επιτυχία».

1945 | 

Άρχισε η απεργία των εργατών των λιγνιτωρυχείων Σερρών του Παπαντωνίου και Περδικάρη. Τα αιτήματα των απεργών είναι: η αύξηση του μισθού τους κατά 100%, η δωρεάν ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη, η παροχή φορμών και παπουτσιών καθώς και παροχή τροφίμων από την ΟΥΝΡΑ.

1965 | 

Αναβάλλεται ο ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα στον «Πανσερραϊκό» και την πρωταθλήτρια της Βουλγαρίας «Λέφσκυ» λόγω «μη εγκαίρου αφίξεως της αδείας δια την βουλγαρική ομάδα εις την εν Σόφια Ελληνικήν Πρεσβείαν».
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Όλο γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε ρούχα, και όλο οι ντουλάπες μας, ασφυκτιούν!

Για να ξαλαφρώσεις ντουλάπες και συρτάρια, χωρίς να χρειαστεί να πετάξεις τίποτα, απλά άλλαξε τον τρόπο που τακτοποιείς κάποια ρούχα!

Τα λεπτά ρούχα, όπως μακό, κολλάν καθώς και αυτά που δεν τσαλακώνουν εύκολα, όπως μάλλινα πουλόβερ και φόρμες γυμναστικής, μπορείς να τα τυλίξεις ρολό, και να τα τοποθετήσεις στα ράφια. Αυτομάτως η ντουλάπα σου θα αποκτήσει πιο οργανωμένο look αλλά και θα εξοικονομήσεις τουλάχιστον το 1/3 του χώρου που υπήρχε!

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ...

82 πρόσωπα
3585 δημοσιευμένα άρθρα
224 ατάκες
33 videos
42 αρχεία ήχου
83996 προβολές από 1/9 έως 19/9
151295 προβολές τον προηγ. μήνα
133200 προβολές τον Ιούλιο