Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Το θέατρο στους μαθητές

10/05/2017

Άρθρο του Χριστόφορου Παλαμίδη

 
Στις 4-5-2017 παρακολούθησα στην αίθουσα «Αστέρια» του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών, μία ωραία μαθητική παράσταση.
Ήταν μία διασκευή του έργου «Ο φιλάργυρος» του Μολιέρου, η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Συλλόγου Ελληνογαλλικής Φιλίας, από μαθητές των Γυμνασίων Σερρών, 1ου, 2ου, 4ου , 6ου και του Μουσικού.
Το αποτέλεσμα έδειχνε ότι είχε καταβληθεί μεγάλη προσπάθεια, με πολύωρες πρόβες, που δεν είναι και τόσο εύκολη η πραγματοποίηση τους όταν πρόκειται για πολυμελή θεατρική ομάδα, τα μέλη της οποίας προέρχονται από πέντε διαφορετικά σχολεία. Πιστεύω ότι οι μαθητές που συμμετείχαν και έπαιξαν με την ψυχή τους, θα θυμούνται σε όλη τους τη ζωή τις πρόβες και την παράσταση, με όλα τα ευτράπελα που συνήθως συμβαίνουν.

Βέβαια η επιτυχία μιας παράστασης δεν οφείλεται μόνον στις προσπάθειες και το ταλέντο των μαθητών που παίζουν στη σκηνή, αλλά και πολλών άλλων που τους υποστηρίζουν εκτός σκηνής.
Πρώτος απ’ όλους ο σκηνοθέτης που έχει το γενικό πρόσταγμα, και μετά οι διάφοροι συντελεστές της παράστασης. Όλοι αυτοί που ασχολούνται είτε με τη διδασκαλία( ορθοφωνία, τραγούδι, χορός ), είτε με την οργάνωση της προετοιμασίας και την εμψύχωση της ομάδος, από την πρώτη πρόβα μέχρι την ολοκλήρωση του θεατρικού έργου. Η παράσταση είναι το επιστέγασμα της δουλειάς και η ανταμοιβή της θεατρικής ομάδας, που εκφράζεται με το χειροκρότημα των θεατών.
Όσοι έχουν ασχοληθεί με το ερασιτεχνικό θέατρο γνωρίζουν πολύ καλά τις δυσκολίες της προετοιμασίας. Προσωπικά, επιδιώκω να πηγαίνω σε ερασιτεχνικές παραστάσεις γενικώς , σαν επιβράβευση αυτών των προσπαθειών και το χαίρομαι κάθε φορά, ακόμη και αν δεν με ικανοποιεί ιδιαιτέρως το αποτέλεσμα.

Θα σταθώ σε μία φράση που είπε ο σκηνοθέτης κ. Αστέρης Πολυχρονίδης «το θέατρο πρέπει να μπει στα σχολεία», την οποία επικροτώ. Επειδή έχω ασχοληθεί στο παρελθόν πολύ ζεστά με το ερασιτεχνικό θέατρο, και είδα στην πράξη τα οφέλη που μπορεί να αποκομίσει ένας μαθητής από τη συμμετοχή του σε θεατρική ομάδα, θα εκφράσω την άποψή μου επί του θέματος.
Το θέατρο πρώτα απ’ όλα καλλιεργεί την υπευθυνότητα, την πειθαρχία και το ομαδικό πνεύμα, που αποτελεί σοβαρό μειονέκτημα της φυλής μας. Στην παράσταση δεν μπορείς να κάνεις ότι θέλεις, γιατί είσαι υπεύθυνος όχι μόνον για τον εαυτό σου, αλλά και για το σύνολο της ομάδας, η οποία από τις πρώτες πρόβες, επιβάλλει τους κανόνες της, που αν δεν τους τηρήσεις σε αποβάλλει.
Θυμάμαι κάποτε στην «Αυλή των Θαυμάτων» προς το τέλος, σε μια τραγική στιγμή του έργου, ο Σάκης που έκανε τον ταχυδρόμο, μπαίνοντας στη σκηνή( χαλαρός και εκτός κλίματος) για να μας φέρει ένα γράμμα, μόλις μας έβλεπε θλιμμένους λόγω του ρόλου, γελούσε. Μια, δυο, τρεις, τον πήραμε «σηκωτό» και από τότε πριν μπει στη σκηνή τιμωρούσε τον εαυτό του, δίνοντας χαστούκια στο πρόσωπό του, μέχρι που «έστρωσε». Μετά, το πρόβλημα το είχαμε εμείς οι άλλοι, γιατί έτσι που τον βλέπαμε να μπαίνει αναψοκοκκινισμένος από τα χαστούκια, με την πρώτη ατάκα που μας έλεγε υπερβολικά σοβαρός, εκεί που κλαίγαμε τη μοίρα μας, μας έπιαναν νευρικά γέλια και του πετούσαμε ό,τι βρίσκαμε μπροστά μας.

Ένα άλλο πλεονέκτημα του θεάτρου είναι, ότι σου μαθαίνει να εκφράζεσαι στον προφορικό λόγο, εκπαιδευόμενος στην ορθοφωνία, στη χρήση των σημείων στίξεως και στον τονισμό λέξεων, στις οποίες θέλεις να δώσεις έμφαση. Είναι λυπηρό να ακούς ομιλητές να λένε σημαντικά πράγματα με μονότονο τρόπο, που κοιμίζει το ακροατήριο και το κάνει να χασμουριέται.
Τέλος θεωρώ σαν μέγιστο όφελος για το ίδιο το μαθητή από τη συμμετοχή του σε θεατρική παράσταση, το ό,τι μαθαίνει να εκφράζεται ενώπιον ακροατηρίου. Συχνά παρατηρείται το φαινόμενο, άτομα με γνώσεις και άποψη που μιλάνε άνετα στην παρέα τους, να αδυνατούν να αρθρώσουν λόγο μπροστά σε κοινό. Κάποιοι φθάνουν μέχρι του σημείου να τους πιάνει κρύος ιδρώτας και να κομπλάρουν χάνοντας τη μιλιά τους, λες και βρίσκονται μπροστά σε εκτελεστικό απόσπασμα. Αντίθετα βλέπεις άλλους άσχετους, με μόνο προσόν το θράσος, να μιλάνε ασταμάτητα χωρίς να λένε τίποτα ή να είναι εκτός θέματος και να μην μπορείς να τους σταματήσεις.
Για το τη θεατρική παιδεία και την οργάνωση παραστάσεων στα σχολεία της Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης, γνωρίζω ότι υπάρχουν προγράμματα και ενθάρρυνση εκ μέρους της πολιτείας. Αυτά όμως δεν γίνονται με εγκυκλίους και με το έτσι θέλω, ούτε με το να κάνουμε τη δουλειά μας στα πλαίσια των καθηκόντων μας, σαν τυπικοί δημόσιοι υπάλληλοι. Οι παραστάσεις και η κάθε σχολική εκδήλωση που έχει θεατρικό χαρακτήρα, γίνονται από ορισμένους που έχουν τη σχετική καλλιέργεια και το μεράκι, σε σχολεία με ανοιχτόμυαλους διευθυντές.

Τελειώνοντας θέλω να συγχαρώ, το Σύλλογο Ελληνογαλλικής Φιλίας, τον σκηνοθέτη και όλους τους συντελεστές της παράστασης.

Χριστόφορος Παλαμίδης

Πληροφορίες άρθρου:

632 προβολές

Αρέσει σε 6 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

29/06/2016 | Ανάσα αισιοδοξίας

24/02/2016 | Πολιτική αυτοκτονία

02/10/2015 | Ποιός έκλεισε τις τράπεζες, γιατί επέβαλαν τα capital controls και πότε θα γίνει η άρση τους

10/12/2014 | Δημοκράτες και φασίστες

28/11/2014 | Με το αέριο ζεστάθηκε το κοκαλάκι μας

17/12/2013 | Η αλήθεια για το φρέσκο γάλα

25/11/2013 | Παγκόσμια ημέρα δημόσιας τουαλέτας

08/03/2013 | Τα καρπουζάκια της Νάξου

22/02/2013 | Tο κρέας και τα μυστικά του

24/02/2012 | Είμαι γνήσιο γαϊδούρι, άνθρωπος δεν έχω γίνει