Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Μετρώντας τις μέρες μας

16/05/2017

Άρθρο του Αθανάσιου Μπόϊκου

 
Μακρόν, λοιπόν. Διαβάζω: «οι Γάλλοι είπαν ΟΧΙ στην ακροδεξιά της Λεπέν». Σωστά. Πώς όμως και γιατί έφτασε να «απειλείται» η Γαλλία και η Ευρώπη από την ακροδεξιά; Είναι ειλικρινής η προβαλλόμενη από την ευρωπαϊκή ελίτ αντιπαλότητά της προς την ακροδεξιά και το φασισμό ή κρύβει –επιχειρεί, τουλάχιστον, να κρύψει- πραγματικές προθέσεις και στόχους; Στην περίπτωση, για παράδειγμα, της Ουκρανίας, όπου έχει εγκατασταθεί μια σχεδόν φιλοναζιστική κυβέρνηση,  γιατί η «δημοκρατική» Ευρώπη κάθε άλλο παρά «απέχθεια» και αντίδραση εκδηλώνει;
Δεν είναι οι ισοπεδωτικές πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού (παγκόσμια τραπεζοκρατία/κοσμοπολιτισμός των αγορών – διάλυση του κόσμου της εργασίας – εξαφάνιση της όποιας δημοκρατίας/λαϊκής κυριαρχίας) που προμηθεύουν με προφάσεις και επιχειρήματα την εθνικιστική δεξιά και προκαλούν την άνοδό της, αφού –δυστυχώς- η «εξευγενισμένη» και λεπτεπίλεπτη ευρωαριστερά συμπαρατάσσεται επί της ουσίας με το γερμανοκρατούμενο ιερατείο της ΕΕ, το οποίο (υποτίθεται πως) καταγγέλλει; Αφού η κατ’ όνομα και μόνο αυτή αριστερά έχει καταστεί συνώνυμο της  κοινωνικής-πολιτικής ανυποληψίας και ενσωμάτωσης. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις –βλέπε ΣΥΡΙΖΑ- έχει φτάσει σε σημείο να υπερασπίζεται τα  «ιδεώδη» και τις «ιδρυτικές αρχές» της καπιταλιστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. (Για τις δικές της φυσικά αρχές και ιδεώδη, τσιμουδιά. Αυτές θα τις «θυμηθεί», αφού πρώτα «σώσει τη χώρα» και βρεθεί, ίσως, στην αντιπολίτευση.)
 
Το ερώτημα, με λίγα λόγια, τίθεται ως εξής: Οι Γάλλοι είπαν ΟΧΙ στην ακροδεξιά, αδιαφορώντας για τα αίτια που τη γεννούν, γι’ αυτούς που τη νταντεύουν και την ανατρέφουν και –αν η περίσταση το καλέσει- τη χρησιμοποιούν;
Μπορεί να ισχύει και αυτό. Ωστόσο, μόνο εν μέρει. Διότι αν οι πολίτες της Γαλλίας ήθελαν απλώς να πουν ένα ξερό ΟΧΙ στην ακροδεξιά, παραγνωρίζοντας τα γενεσιουργά της αίτια, τότε ο αριθμός ψήφων του Μακρόν θα έπρεπε να είναι κατά πολύ υψηλότερος. Τα ποσοστά αποχής, λευκών και άκυρων (25%, 9% και 3% αντίστοιχα) μάς δίνουν πάνω από το 1/3 των πολιτών. Πώς να ερμηνεύσει κάποιος το σύνολο αυτό;

Πολλή συζήτηση χωρεί επ’ αυτού. Θα επικεντρωθώ στην ατυχή περίπτωση της αριστεράς. Παρόλο που οι «αντικειμενικές» συνθήκες (οικονομικές – κοινωνικές) ποτέ δεν ήταν ευνοϊκότερες στην Ευρώπη για την  πολιτική προετοιμασία, εκ μέρους της αριστεράς, γενικευμένης ρήξης με τις δυνάμεις του ολοκληρωτικού καπιταλισμού των αγορών  -ποτέ άλλοτε μεταπολεμικά το κεφάλαιο δεν είχε αρπάξει, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα τόσα πολλά από τη ζωή των εργαζομένων-  η επίσημη αριστερά βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις ανάγκες και τις περιστάσεις, σε μια κατάσταση αφασίας και πολιτικής νεκροφάνειας.
Με αυτά τα δεδομένα, μπορούμε να παρατηρήσουμε:

α) Καθόλου δεν έχουμε ξεφύγει από τον κίνδυνο της (και) πολιτικής φασιστικοποίησης της ΕΕ (η κοινωνική ήδη συντελείται και η οικονομική ολοκληρώνεται) και  β) Δεν είναι καθόλου περίεργο και ανεξήγητο που η ακροδεξιά καρπώνεται την οργή και την αντίδραση του κόσμου.
Στην πλανητικά ομογενοποιημένη σούπα των (πρώην) πολιτών(;), οι οποίοι μετατρέπονται ραγδαία σε τεράστιες αγέλες φοβισμένων υπηκόων –ας είναι καλά το «ισλάμ», η «τρομοκρατία», οι «μετανάστες και οι πρόσφυγες»- αν η αριστερά δεν καταφέρει, έστω και την ύστατη στιγμή, να υψώσει το δικό της συγκρουσιακό/απελευθερωτικό λόγο, αν δε διεκδικήσει τη δική της/μας πατρίδα (δημοκρατία-λαϊκή συμμετοχή- έλεγχος-λογοδοσία), το δικό της/μας λαό (διανοούμενους-εργαζόμενους-άνεργους-αποκλεισμένους-κυνηγημένους και διωγμένους), αν δεν μπορέσει να δείξει τον ένοχο και τον αντίπαλο (ελίτ και ιερατείο της ΕΕ-δικτατορία των τραπεζών-καπιταλισμό)· αν αφήσει όλα αυτά στην «κυριότητα» και την αποκλειστική νομή της (ακρο)δεξιάς,  τότε ο μόνος ρόλος που της απομένει είναι να χρησιμεύει σαν πλυντήριο και καθαρά γάντια γι’ αυτούς που έχουν τα χέρια τους βουτηγμένα στο αίμα του κόσμου.  Τα έργα και ημέρες της «κυβερνώσας αριστεράς» στην Ελλάδα μάς το υπενθυμίζουν καθημερινά.
Οι μέρες μας, σύντροφοι, είναι μετρημένες.
 Αυτό είναι το μήνυμα που πήρα από τις γαλλικές εκλογές.

Αθανάσιος Μπόϊκος

Πληροφορίες άρθρου:

519 προβολές

Αρέσει σε 0 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

16/05/2017 | Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

23/03/2017 | Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

02/02/2017 | Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

01/02/2017 | Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

26/01/2017 | Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

13/01/2017 | Εύκολη προφητεία

29/12/2016 | ΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

19/12/2016 | Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

14/12/2016 | Αδιόρθωτοι

06/12/2016 | Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται