Στο σεντούκι της ψυχής μου" - Ευθυμία Αθανασιάδου

Το τελευταίο σας βιβλίο κυκλοφορεί με τον τίτλο «Στο σεντούκι της ψυχής μου». Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για αυτό;
Το σεντούκι είναι ένα βιβλίο για την ψυχική δύναμη που έχει ο άνθρωπος.Μέσα από την ιστορία της Αρετής μεταφερόμαστε στην μεταπολεμική περίοδο της Ελλάδος και συγκεκριμένα τη Μακεδονία και τη Θράκη.Μαζί της ταξιδεύουμε στην Ξάνθη ,βιώνουμε τη φτώχεια όπου μεγάλωσε,ζεσταινόμαστε μεσα σε μια καλύβα με ένα μαγκάλι και βλέπουμε τον αποχωρισμό στην πιο τρυφερή ηλικία από τη μάνα της.Μεταφερόμαστε στην Καβάλα στην αναζήτηση των μοναδικών εν ζωή συγγενών της περιφερόμενοι στις λασπωμένες γειτονιές της παλιάς πόλης.Εκεί βλέπουμε να τη χτυπάει και πάλι η μοίρα αφήνοντάς της ανεξήτηλα σημάδια τα οποία και θα καθορίσουν το μέλλον της.Κυνηγημένη φευγεί για την πόλη των Σερρών όπου θα δουλέψει στα Καπνομάγαζα.Εκεί η ζωή της δείχνει επιτελους το καλό της πρόσωπο και της στελνει φύλακες άγγελους που θα τη προστατεύουν μέχρι τέλους.Από κεί και πέρα το ταξίδι της Αρετής, μας φτάνει ως τα αστέρια ,αφού η μοίρα της χαρίζει όλα αυτά που της στέρησε τόσοα χρόνια.

Ο κεντρικός σας χαρακτήρας, η Αρετή, έχει δικά σας χαρακτηριστικά; Μοιάζετε;

Η Αρετή στο βιβλίο περπατάει –και οχι τυχαία-σε μονοπάτια που έχω περπατήσει κι εγω ως παιδί.Αρχικά μέσα από την πορεία της περιγράφω γειτονιές που πέρασα τα παιδικά μου χρόνια ,μυρωδιές που έχω από τότε και γεύσεις που μένουν ακόμη και τώρα στα χείλη μου.Από χαρακτηριστικά,το γεγονός πως αγαπάει το διάβασμα και δεν τα παρατάει ακόμη και στα πιο δύσκολα ,είναι και χαρακτηριστικό δικό μου,αφού κι εγω ως παιδί συνδίαζα σχολείο και εργασία.Από κει και πέρα τον χαρακτήρα της Αρετής τον έχτισα πιο ανθεκτικό και καλοσυνάτο από ότι συνηθίζει άνθρωπος να έχει,οχι πως δεν υπάρχουν,αλλά βέβαια σπανίζουν και ειδικά στη σημερινη εποχή.Αυτό το έκανα για να τονίσω πως όποιος πορεύετε στη ζωή του με αρετή ,πείσμα και καλοσύνη η ζωή του ανταποδίδει το καλύτερο χαμόγελό της.

Τι ξεχωρίζετε στο βιβλίο αυτό σε σχέση με τα άλλα που έχετε κυκλοφορήσει; Και ποιο από όλα είναι αυτό που θα λέγατε αγαπημένο σας αν έπρεπε να επιλέξετε;


Το κάθε βιβλίο που γράφω προσπαθώ να είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα.Σαφώς όμως όλα έχουν την προσωπικότητα του συγγραφέα μέσα,έτσι ώστε να αφήνουν το στίγμα τους στη λογοτεχνία.Το σεντούκι ξεχωρίζει από τα δύο προηγούμενα αφ’ενος από το χρόνο που εξελίσσεται και αφ’ετέρου από την ίδια την ιστορία του βιβλίου η οποία δεν έχει σχέση με τα υπόλοιπα.Όσον αφορά το πιο αγαπημένο μου,θα πω πως δεν μπορώ να ξεχωρίσα κάποιο,γιατι όσο κλισέ κι αν ακουστεί,όλα είναι παιδιά μου,όλα έχουν κάτι από την ψυχή μου μέσα.

Από πού αντλείτε την έμπνευση σας; Γράφετε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας;

Η έμπνευση έρχεται από οπουδήποτε.Από μια ιστορία που θα μου αφηγηθεί κάποιος,από μια προσωπική μου εμπειρία,από μια ταινία,ακόμα και από ένα στίχο ενός τραγουδιού η μια μελωδία που θα με αγγίξει...Συνηθίζω να γράφω πολύ νωρίς το πρωί ,όπου όλα γύρω μου είναι ήρεμα.

Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο συγγραφέα που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα στον χώρο της γραφής και του βιβλίου;

Θα συμβούλευα τον νεα συγγραφέα αυτό που θα συμβούλευα οποιοδήποτε νέο σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα.Να αγαπάει αυτό που κάνει,να έχει μεράκι για αυτό και να προσπαθεί να αφήσει κάτι αξιόλογο πίσω του.Μόνο έτσι θεωρώ πως κάποιος είναι επιτυχημένος σε ότι επιλέγει να κάνει.

Ετοιμάζετε κάτι νέο αυτή την περίοδο;

Έχω ήδη ετοιμάσει το τέταρτο βιβλίο και βρίσκεται στον εκδοτικό μου οίκο αναμένοντας για εκτύπωση.Αυτό το διάστημα γράφω επίσης τη συνέχεια του πρώτου μου βιβλίου, «Για όσα δεν μιλήσαμε ποτέ»..

Βιβλίο | της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Συνάντηση συμμαθητών μετά από 50 χρόνια

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Ιστορία και Κομμουνισμός

της Δήμητρας Σαμαρά

Βγήκαν λάμιες στο ποτάμι, σύννεφο έβαλαν γιορντάνι….

της Δήμητρας Σαμαρά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

της Ευθυμίας Αθανασιάδου-Μαράκη

Με αφορμή το SURVIVOR: Πως μας «καθοδηγεί» η TV…

του Γιώργου Πιπερόπουλου

Μετρώντας τις μέρες μας

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το θέατρο στους μαθητές

του Χριστόφορου Παλαμίδη

Αλέξης Τσίπρας, ένας Ντόριαν Γκρέι της πολιτικής

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Προκλητή ζήτηση υπηρεσιών υγείας στην Ελλάδα και προτάσεις αντιμετώπισης της – Περικοπές στην πρωτοβάθμια υγεία ή εξοικονόμηση πόρων;

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δάσος και ενέργεια και Γιατί λύματα;

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Γαλλικός Ρομαντισμός και Φιλελληνισμός

του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΙΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Πρόσεχε το δάχτυλο, όχι το φεγγάρι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, διαχειρισιμότητα του δημόσιου χρέους και βιωσιμότητα της χώρας

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Δημοσιονομική κρίση χρέους, τραπεζικό σύστημα και πολιτικο-οικονομικές ελίτ

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

Μια γιορτή επαναπροσέγγισης των πολιτισμών στα ερτζιανά κύματα στις Σέρρες

της Unesco Σερρών

Περί ευρωζώνης, εθνικών νομισμάτων και άλλων τινών

του Καλλίνικου Νικολακόπουλου

2017 Διεθνές Έτος Βιώσιμης Τουριστικής Ανάπτυξης

της Unesco Σερρών

Και δάσκαλοι - όχι μόνο φιλόλογοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Υγροβιότοποι, για μείωση του κινδύνου των καταστροφών

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Ένας δήμαρχος, μια μήνυση και ο … ΤΑΡ (πάλι)

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ποιοι μας αποκαλούν «λαϊκιστές»;

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Στιγμές της πόλης

της Αικατερίνης Εμμανουηλίδου

Στερητικό σύνδρομο εξουσίας

του Παναγιώτη Κοτρώνη

«Το τάγμα που τραγουδάει…»

της Δήμητρας Σαμαρά

Εύκολη προφητεία

του Αθανάσιου Μπόϊκου

΄Ανθρωποι και κατσαρίδες

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Ένας «ρεαλιστής» δήμαρχος

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αδιόρθωτοι

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται

του Αθανάσιου Μπόϊκου

ΤΑΡ, «νεοοθωμανισμός» και εθνικό συμφέρον

του Αθανάσιου Μπόϊκου

Αύξηση μεγέθους γραμματων Μείωση μεγέθους γραμματων Επαναφορά μεγέθους γραμματων print

Συνάντηση συμμαθητών μετά από 50 χρόνια

29/11/2017

Άρθρο του Χριστόφορου Παλαμίδη

 
Ο συμμαθητής από το Α΄ εξατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Βόλου Νίκος Ζούμπος, μου τηλεφώνησε στις Σέρρες για να μου πει ότι έχουμε συνάντηση μετά από 50 χρόνια όσοι αποφοιτήσαμε το 1967.

Πριν κατέβω στο Βόλο βρήκα τις φωτογραφίες που είχαμε βγάλει τότε τον Ιούνιο του 1967 την τελευταία μέρα που βρισκόμασταν στο προαύλιο του γυμνασίου, πριν ο καθένας μας βγει στο ταξίδι της ζωής.
Μέχρι να έρθει η μέρα της συνάντησης έβλεπα στις φωτογραφίες έναν- έναν όλους τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες που μας είχαν έρθει από το θηλέων που δε διέθετε τότε πρακτικό τμήμα. Τους έβαλα στη μνήμη μου, πήρα και τις φωτογραφίες και κατέβηκα στο Βόλο.

Η συνάντηση έγινε στις 22-10-17 στο εξοχικό κέντρο «Αύρα» στην πλαζ του Άναυρου όπου πηγαίναμε μαθητές και κάναμε τα μπάνια μας ακούγοντας τραγούδια από το Τζουκ- μπόξ. Βάζοντας μία δραχμή ακούγαμε όποιο τραγούδι θέλαμε. Οι φίρμες της εποχής εκείνης ήταν ο Καζαντζίδης με τη «Μαντουβάλα», «Ζιγκουάλα», ο Αγγελόπουλος με το « Όσο αξίζεις εσύ», ο Μενιδιάτης με το «Πετραδάκι-πετραδάκι», ο Μπιθικώτσης με την «Άπονη ζωή» , ο Γαβαλάς …
Μπαίνοντας στο μαγαζί είδα να κάθονται κάποιοι ηλικιωμένοι, ασπρομάλληδες κύριοι. Θεώρησα ότι γίνεται παράλληλα κάποια εκδήλωση των ΚΑΠΗ.

Ρώτησα ένα φαλακρό μπάρμπα αν γνωρίζει για κάποια συγκέντρωση αποφοίτων. «Εδώ είναι μου απάντησε» και αφού με παρατήρησε προσεκτικά σηκώθηκε, με αγκάλιασε και με φίλησε. «Τι γίνεται ρε Παλαμίδη;» μου λέει και αμέσως σηκώνονται οι διπλανοί του να με αγκαλιάσουν.
Μεσολάβησε ένα κενό μνήμης που τους κοιτούσα σαν χαμένος προσπαθώντας να καταλάβω από πού με γνωρίζουν και από πού ως που τέτοια οικειότητα. Όταν ήρθαν και κάποιοι γνωστοί με τους οποίους διατηρούσα επαφές κατάλαβα ότι όλοι αυτοί οι ασπρομάλληδες ήταν οι συμμαθητές μου, τα παιδιά που έβλεπα στις φωτογραφίες.

Αμέσως μετά επιστράτευσα τη μνήμη μου γυρίζοντας το βίντεο της ζωής μου 50 χρόνια πίσω. Τους ταυτοποίησα όλους με τη βοήθεια των φωτογραφιών που είχα μαζί μου. Και τα κορίτσια. Αχ αυτά τα κορίτσια! Πώς τα καμαρώναμε όταν μας είχαν έλθει από το θηλέων! Το άρωμα γυναίκας είχε αναστατώσει τις εφηβικές μας ορμόνες , προκαλώντας ανταγωνισμό μεταξύ μας.
Μετά από λίγη ώρα άρχισα να τους βλέπω όλους μικρούς όπως τότε που ήταν παιδιά. Ίδια ψυχή με διαφορετική εμφάνιση.
Στη συνάντηση, παρόντες και οι υπερήλικες εναπομείναντες καθηγητές μας, που τότε ήταν νεαροί. Ο μαθηματικός μας ο κ. Μαυρομάτης, ο φιλόλογός μας ο κ. Βασιλείου και ο γυμναστής μας ο κ. Χρυσόπουλος.
Η απουσιολόγος μας η Έφη Βαλιάντζα πήρε παρουσίες. Όποιος άκουγε το όνομά του σηκώνονταν και έλεγε, παρών. Υπήρχαν και κάποιοι απόντες που είχαν γνωστοποιήσει εγκαίρως το λόγο της απουσίας τους, ήταν στο εξωτερικό ή σε κάποιο ταξίδι. Υπήρχαν και οι δικαιολογημένοι απόντες , σε ποσοστό 10% που ήταν στο ταξίδι χωρίς επιστροφή.
Είπαμε αυτά που ζήσαμε σαν μαθητές, για τις πλάκες και τις γκάφες μας, τα διάφορα περιστατικά με τους καθηγητές, χρησιμοποιώντας το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσαμε τότε, με τις λέξεις που ακούμε σήμερα από τη νεολαία και μας ξενίζουν.
Ο Μιλτιάδης ο Σπανός είπε για τον Γκοτζίλα που ήταν το παρατσούκλι ενός σωματώδους φιλόλογου.
Εγώ τους αφηγήθηκα τις ιστορίες που τους έλεγα στα διαλλείματα μέσα στην αίθουσα παριστάνοντας τους καθηγητές. Για το ξύλο που έτρωγα από το Γούλα, το Ματζώρο, την Αμαναντίδου… για όσα έλεγα και έκανα την ώρα του μαθήματος για να κάνω τους συμμαθητές μου να γελάσουν. Οι καθηγητές μου όμως δεν είχαν την ίδια άποψη για το χιούμορ μου και αντί να γελάσουν με χαστούκιζαν. Ιδίως ο μακαρίτης ο Μήτσος Γούλας ο γυμναστής μας, που δεν εκτιμούσε καθόλου το χιούμορ μου, με είχε σακατέψει στο ξύλο. Μέχρι που έμαθα να διαβάζω το μέγεθος του θυμού του από τις αποχρώσεις του κόκκινου που αποτυπώνονταν στην φαλάκρα του. Όταν γινόταν κατακόκκινη σήμαινε ότι έφθασε στα όριά του και έτρεχα να εξαφανιστώ.

Η εκδήλωση τελείωσε με τραγούδια Θεοδωράκη, Χατζηδάκη, Ξαρχάκου, Ζαμπέτα, Τσιτσάνη … με το Δημήτρη Κατσικαβέλη να παίζει μπουζούκι και τον Γιώργο Μουρογιάννη κιθάρα. Οι ίδιοι οργανοπαίχτες, τα ίδια τραγούδια, ίδιοι και αυτοί που τραγουδούσαμε τότε, πριν μισό αιώνα.
Ο αποχωρισμός έγινε με αγκαλιές, φιλιά και με την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε το συντομότερο με όσο το δυνατόν λιγότερους δικαιολογημένα απόντες.
Ήταν μία ξεχωριστή μέρα, χαρά και συγκίνηση μαζί. Παίξαμε με το χρόνο γυρίζοντας μισό αιώνα πίσω. Επιβεβαιώθηκε ότι ο χρόνος επηρεάζει μόνον το σώμα, η ψυχή παραμένει ίδια.

Ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά τον Νίκο Ζούμπο που οργάνωσε τη συνάντηση, ανακαλύπτοντας τον καθέναν μας σε κάθε γωνιά της Ελλάδας ακόμη και στην Αμερική. Μας έδωσε και μία κατάσταση με τα τηλέφωνα όλων των συμμαθητών για να επικοινωνούμε μεταξύ μας. Ήδη τηλεφωνηθήκαμε όσοι ήμασταν «κολλητοί» σαν μαθητές και είπαμε όσα δεν προλάβαμε να πούμε στη συνάντηση.

Από τις Σέρρες με αγάπη

Χριστόφορος Παλαμίδης

Πληροφορίες άρθρου:

44 προβολές

Αρέσει σε 0 άτομα

Άρθρα του ίδιου συντάκτη

10/05/2017 | Το θέατρο στους μαθητές

29/06/2016 | Ανάσα αισιοδοξίας

24/02/2016 | Πολιτική αυτοκτονία

02/10/2015 | Ποιός έκλεισε τις τράπεζες, γιατί επέβαλαν τα capital controls και πότε θα γίνει η άρση τους

10/12/2014 | Δημοκράτες και φασίστες

28/11/2014 | Με το αέριο ζεστάθηκε το κοκαλάκι μας

17/12/2013 | Η αλήθεια για το φρέσκο γάλα

25/11/2013 | Παγκόσμια ημέρα δημόσιας τουαλέτας

08/03/2013 | Τα καρπουζάκια της Νάξου

22/02/2013 | Tο κρέας και τα μυστικά του

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ
Πρέπει να συμπληρώσετε το είδος του επαγγέλματος που ψάχνετε

1907 | 

Σε έκθεσή του ο Μητροπολίτης Μελενίκου Αιμηλιανός Δάγγουλας ανέφερε σχετικά με τις βιαιότητες του Βουλγαρικού κομιτάτου τον μήνα Δεκέμβριο 1907: «εγένετο καταδίωξις των ποιμένων Νάκη Κώστα Γιώτη και Στεργίου Κώστα Γιώτη εκ του ορθοδόξου χωρίου Ράμνας υπό 10μελούς βουλγαρικής συμμορίας και αρπαγή πεντήκοντα αιγών αυτών».

1924 | 

Μία πρωτόγνωρη ληστεία σημειώθηκε έξω από το χωριό Στρυμονικό, στον παλιό δρόμο Σερρών - Θεσσαλονίκης (65.5 χλμ.) και συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα με αποτέλεσμα να γίνει πρωτοσέλιδο στις περισσότερες εφημερίδες της εποχής. Τέσσερις ληστές σταμάτησαν πομπή από πέντε αυτοκίνητα και λήστεψαν τους επιβαίνοντες. Τη ληστεία διέπραξε ο λήσταρχος Ψάλτης ή Τζατζάς με βοηθούς του τον τριανταοκτάχρονο σαρακατσάνο Δημ. Μπορλή, τον πενηνταπεντάχρονο Σπ. Γκάτσιο ή Γιαννούλη από την Λοζάνη και τον Βασ. Μπούτο ή Μπότσαρο, που αμέσως μετά τη ληστεία, πρόλαβαν να περάσουν τα σύνορα και μπήκαν στο έδαφος της Σερβίας όμως εκεί συνελήφθησαν από τη Σερβική χωροφυλακή. Εκτός από τον Β. Μπούτο που κατόρθωσε να δραπετεύσει οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν σιδεροδέσμιοι στη Θεσσαλονίκη και κλείστηκαν στο διαβόητο κάτεργο της εποχής, τις φυλακές του Γεντί-Κουλέ.

1928 | 

Έκλεισε ο ποδοσφαιρικός κύκλος της χρονιάς με τη συνάντηση των ομάδων Ηρακλέους και Μικτής Πανσερραϊκού - Απόλλωνος, που βρήκε νικήτρια την ομάδα της Μικτής με 2 -1.

1932 | 

(Κυριακή) Στις 11 π.μ., δόθηκε συναυλία της ορχήστρας του Ωδείου της Δράμας, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Μπλενώβ.

1932 | 

Στο «Κρόνιον» προβάλλονταν η γαλλική «άδουσα και ομιλούσα» ταινία «Ο τραγουδιστής της Σεβίλης».

1935 | 

Άρχισε τις παραστάσεις του στο «Πάνθεον» ο «Οπερατικός θίασος» Μ. Καντιώτη - Μπέζου - Δώρας Βος. Οι παραστάσεις τελείωσαν στις 17 του μηνός.

1946 | 

Δόθηκε χοροεσπερίδα, στην αίθουσα του συσσιτίου της Φιλόπτωχης Αδελφότητας «Εμμέλεια», του ενταύθα εδρεύοντος αγγλικού στρατιωτικού τάγματος.
Ιστορικό ημερολόγιο των Σερρών
Επιμέλεια: Σ. Π. Αραμπατζής
(δημοσιογράφος ΕΡΑ Σερρών)

Όλο γκρινιάζουμε ότι δεν έχουμε ρούχα, και όλο οι ντουλάπες μας, ασφυκτιούν!

Για να ξαλαφρώσεις ντουλάπες και συρτάρια, χωρίς να χρειαστεί να πετάξεις τίποτα, απλά άλλαξε τον τρόπο που τακτοποιείς κάποια ρούχα!

Τα λεπτά ρούχα, όπως μακό, κολλάν καθώς και αυτά που δεν τσαλακώνουν εύκολα, όπως μάλλινα πουλόβερ και φόρμες γυμναστικής, μπορείς να τα τυλίξεις ρολό, και να τα τοποθετήσεις στα ράφια. Αυτομάτως η ντουλάπα σου θα αποκτήσει πιο οργανωμένο look αλλά και θα εξοικονομήσεις τουλάχιστον το 1/3 του χώρου που υπήρχε!

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ...

82 πρόσωπα
3587 δημοσιευμένα άρθρα
225 ατάκες
33 videos
42 αρχεία ήχου
57934 προβολές από 1/12 έως 11/12
169060 προβολές τον προηγ. μήνα
123650 προβολές τον Οκτώβριο